Opgelucht

Het is een opluchting, begin ik langzaam te begrijpen. “Het leven daar was ondraaglijk. Nu heb ik voor het eerst het gevoel dat ik niet achtervolgd word. En dat er niemand achter mijn kinderen aanzit. En dat gevoel is weergaloos.” Ik ben verbijsterd. Hier staat een man die bijna drie weken ontberingen heeft doorstaan met zijn gezin om aan te komen in een troosteloos vluchtelingenkamp. En nu zegt hij dat hij uitzinnig van vreugde is!

Jongetjes met geweren

Dan vertelt hij de reden van zijn vreugde. “Het waren de mensen van Al Shabaab,” zegt hij. Dat is de IS van Somalië. “Ze slachten mensen af en martelen; ik heb het met eigen ogen gezien.” Jongetjes met machinegeweren kwamen zijn erf op. Ze hadden de leeftijd van zijn oudste zoon, een jaar of 12. Ze sloegen hem met hun geweren en eisten zijn vier zoontjes op. “Ze brainwashen die jochies en je ziet ze nooit meer terug. En als je later navraag naar ze doet, martelen ze je.”

In het paradijs

Ali moest 100 dollar per zoon betalen om ze uit handen van Al Shabaab te houden. “Maar dat geld had ik niet. ‘Als je niet betaalt, vermoorden we je,’ was het antwoord. Ik heb gesmeekt, maar ze waren niet te vermurwen.” Zijn complete oogst moest hij brengen. Die werd gewogen, maar het was niet genoeg. Voor Ali het signaal om in het holst van de nacht met zijn hele gezin te vluchten. En vandaar de opluchting. “Alsof ik in het paradijs ben aangekomen,” verzucht hij nogmaals. En hij maakt zich klaar om een tent te bouwen.

Wil jij bijdragen aan voldoende voeding, medische zorg, schone sanitaire voorzieningen én meer veiligheid binnen en rondom vluchtelingenkampen in dit land?